sábado, 16 de fevereiro de 2008

Pangalawa, bakit nakaligtaan nitong taong si Hesus na ipagtanggol ang Sarili sa harap noong mga nagpahirap at pumatay sa Kanya?


“Siya'y napighati, gayon man nang siya'y dinalamhati ay hindi nagbuka ng kaniyang bibig; gaya ng kordero na dinadala sa patayan, at gaya ng tupang nasa harap ng mga manggugupit sa kaniya ay pipi, gayon ma'y hindi niya binuka ang kaniyang bibig” (Isaias 53:7).


Laging nakakasayang marinig ang mga huling salita ng mga martir.

Naitataas ang ating mga pusong madinig ang kanilang mga salita habang namamatay.



Si Polycarp ay isang mangangaral noong pangalawang siglo.

Sa Ingles ang kanyang pangalan ay Polycarp, sa Latin ito ay Polycarpus.

Si Polycarp ay isang estudyante ni Apostol Juan.

Isang araw siya ay tumayo sa harap ng isang paganong hukom, na nagsabing,

“Ikaw ay isang matandang lalake.

Hindi kailangan na ikaw ay mamatay…

Sumumpa ka at ika’y aking pakakawalan. Ano bang mawawala sa iyo kung sasabihin mo ang ‘Panginoong Caesar,’ at mag-alay ng insenso? Sumumpa ka kay Caesar at maligaya kitang pakakawalan. Ikaila mo si Kristo at ikaw ay mabubuhay.”


Sumagot si Polycarpus, “Walongpu’t- anim na taon ko Siyang pinaglingkuran, at hindi Niya ko kailanman ginawan ng masama. Paano ko manunungayaw ang Hari kong nagligtas sa akin?”



Sinabi ng hukom, “Ipapakain kita sa apoy.”



Sumagot si Polycarpus, “Ang apoy na iyong ipinanakot ay nakakasunog ngunit isang oras ay nakapapawi.

Hindi mo ba alam na ang apoy na darating sa hatol ay panghabang-buhay na kaparusahan na inilapag para sa mga masasama? Ngunit bakit mo ipinapatagal? Lumapit ka, at gawin mo ang gustohin mo.”


Dito ipinadala ng gobernador ng lalawigan ang kanyang tagapagpauna sa arena upang ihayag ng malakas sa madla, “Kinumpisal ni Polycarp ang sarili bilang isang Kristyano!”



“Sunugin siya ng buhay!” hiniyaw ng paganong karamihan. Isang apoy ay inihanda. Nilapitan ng tagabitay si Polycarp upang ipako siya sa tulusan.



Mahinahong sinabi ng biktima, “Iwan mo ako bilang ako. Siya kung sinong magtutupad sa aking magtiis sa apoy ay mahahayaan akong manatili sa siga ng hindi nagagalaw, ng walang katibayang inaasahan ninyo mula sa mga pako.”


Pagkatapos itinaas ng mangangaral ang kanyang boses sa dasal, pinupuri ang Diyos na “dahilan niya ng pagkarapat na ikamatay.”



Ang apoy ay sinindihan at isang pliyego ng apoy ang sumiklab pataas sa kanya.

Noong hindi nalagas ang kanyang katawan sa mga liyab, isang tagabitay ang sumaksak sa kanya gamit ang isang panaksak. Kaya natapos ang buhay ni Polycarpos, pastor sa Smyrna at mag-aaral ni Apostol Juan



(tignan ang pinagsalinang isinulat ni James C. Hefley, Heroes of the Faith, Moody Press, 1963, pp. 12-14).


Gayon man hindi ito ginawa ng Panginoong Hesu-Kristo noong siya ay tinakot sa pamamagitan ng pagpapahirap at kamatayan!



Oo, nakausap Niya ang mataas na saserdote. Oo, nakausap Niya ang Romanong gobernador na si Pilato.

Ngunit noong dumating ang oras sa Kanya na hampasin halos sa kamatayan at pagkatapos ay ipinako sa isang Krus, ang mga salita ng propeta Isaias na naglalarawan sa kamangha-manghang bagay na Siya noon ay tahimik!


“Siya'y napighati, gayon man nang siya'y dinalamhati ay hindi nagbuka ng kaniyang bibig; gaya ng kordero na dinadala sa patayan, at gaya ng tupang nasa harap ng mga manggugupit sa kaniya ay pipi, gayon ma'y hindi niya binuka ang kaniyang bibig” (Isaias 53:7).


Wala ni isang salita ang binigkas niya habang binubugbog Siya! Wala ni isang salita ang binigkas Niya habang ipinapako Siya sa Krus! Tayo na at magpunta sa ating teksto at uminom ng malalim mula rito sa pamamagitan ng pagtatanong ng tatlong tanong at pagsagot sa mga ito.


I. Una, sino itong taong tinatawag na Hesus?


Sino itong binanggit ng propetang, sinasabing,
“Siya'y napighati, gayon man nang siya'y dinalamhati ay hindi nagbuka ng kaniyang bibig …”? (Isaias 53:7).


Sinasabi sa atin ng Bibliya na Siya ay ang Panginoon ng luwalhati, ang Pangalawang Tao ng Banal na Santisima Trinidad, Diyos Anak sa katawang tao!



Hindi kailanman dapat nating isipin na si Hesus ay isang pulos na taong guro o isang pulos na propeta! Hindi Siya nag-iwan ng puwang na isipin natin Siya sa ganitong hanganan, dahil sinabi Niya,


“Ako at ang Ama ay iisa” (Juan 10:30).


Muli sinabi ni Hesus,
“Ako ang pagkabuhay na maguli, at ang kabuhayan: ang sumasampalataya sa akin, bagama't siya'y mamatay, gayon ma'y mabubuhay siya” (Juan 11:25).


Kung ibang tao ang nagsabi ng mga bagay na iyan tatawagin natin siyang dilusiyonal, sinapian ng demonyo, nalinang, nagdedeliryo o nababaliw!

Ngunit noong sinabi ni Hesus na Siya at ang Diyos Ama ay iisa, at noong sinabi Niya, “Ako ang pagkabuhay na magmuli at ang kabuhayan,” at mga salitang tulad niyan, tayo’y napapatigil at, masmalala kesa sa atin, nakakapagtaka kung hindi pala Siya tama pagkatapos ng lahat!


Kahit na hindi ako palaging sumasang-ayon kay C. S. Lewis, paanong kahit sino sa atin ang hindi sasang-ayon sa kanyang tanyag na pahayag tungkol kay Hesu-Kristo?



Sinabi ni C. S. Lewis,
Sinusubukan ko ritong pigilan ang sino mang nagsasabi ng hangal na bagay na madalas sabihin ng tao tungkol sa Kanya:



“Handa na akong tanggapin si Hesus bilang isang dakilang guro ng kabutihan, ngunit hindi ko tanggap ang pag-aangkin Niyang Siya ay Diyos.”

Iyan ang isang bagay na hindi dapat natin sasabihin.

Ang isang tao na pulos na isang tao at nagsabi ng ganoong mga bagay ay sinabi ni Hesus na hindi maging isang dakilang guro ng gawang kabutihan.

Siya man ay maging isang luko-luko – sa antas ng isang taong nagsasabing siya ay isang minamalasadong itlog – kung hindi Siya ay isang Diablo ng Imperyno.

Kailangan kang pumili.

Maging ang taong ito ay naging, at ay, ang Anak ng Diyos:

o isang baliw o mas malala pa.

Maari mo Siyang sarhan bilang isang ulol, o maari mo Siyang luraan at patayin bilang isang demonyo; o maari kang bumagsak sa Kanyang paa at tawagin Siyang Panginoon at Diyos.

Ngunit huwag tayong pumunta sa kahit na anong pagkakandili kabalastugan tungkol sa Kanyang pagiging isang dakilang taong guro.

Hindi Niya iyan iniwang bukas sa atin. Hindi Niya ito tinangkang gawin



(isinalin mula sa isinulat ni C. S. Lewis, Ph.D., Mere Christianity, Harper Collins, 2001, p. 52).


“Maari mo Siyang luraan at patayin bilang isang demonyo; o maari kang bumagsak sa Kanyang paa at tawagin Siyang Panginoon at Diyos…Kailangan kang pumili.”


Sinabi ni Hesus,
“Ako ang daan, at ang katotohanan, at ang buhay: sinoman ay di makaparoroon sa Ama, kundi sa pamamagitan ko” (Juan 14:6).


Iyan na! Hindi mo maaring paghaluin si Hesus sa Budismo o Hindoismo sa simpleng dahilan na “hindi […] iyan iniwan ni [Hesus] na bukas sa atin. Hindi Niya ito tinangkang gawin.” Iniwan tayo ni Kristo ng walang mga pagpipilian. Sinabi Niya,
“Sinoman ay di makaparoroon sa Ama, kundi sa pamamagitan ko.”
“Maari mo Siyang luraan at patayin…o maari kang bumagsak sa Kanyang paa at tawagin Siyang Panginoon at Diyos…
Kailangan kang pumili.”

II. Pangalawa, bakit nakaligtaan nitong taong si Hesus na ipagtanggol ang Sarili sa harap noong mga nagpahirap at pumatay sa Kanya?

Bakit
“Siya'y napighati, gayon man nang siya'y dinalamhati ay hindi nagbuka ng kaniyang bibig”? (Isaias 53:7).

Sinabi ng dakilang siyentipikong si Albert Einstein, kahit na hindi isang Kristiyano,
Walang makababasa ng [apat] na mga Ebanghelyo ng walang pagdarama ng tunay na piling ni Hesus. Ang kanyang katauhan ay tumitibok sa bawat salita. Walang kathang isip ang puno ng ganyang buhay

(isinalin mula sa isinulat ni Albert Einstein, Ph.D., The Saturday Evening Post, October 26, 1929).

Gayon man noong Siya ay hinampas at ipinako wala Siyang sinabi!
Bakit nakaligtaang iligtas ni Kristo ang Kanyang Sarili doon sa mga bumugbog sa Kanya at pumatay sa Kanya?
Marahil ang astetikong Pranses na pilosopong si Rousseau ay nakalapit sa sagot sa tanong na iyan noong sinabi niyang,
Kung si Sokratis ay nabuhay at namatay gaya ng isang pilosopo, si Hesus at nabuhay at namatay gaya ng isang Diyos

(isinalin mula sa isinulat ni Jean-Jacques Rousseau, Pranses na pilosopo, 1712-1778).

Hindi ipinagtanggol ni Hesus ang Sarili dahil ang pinaka layunin Niya sa pagbaba sa lupa ay ang maghirap at mamatay.
Isang taon bago Siya ipinako ginawa Niya itong malinaw.

“Mula ng panahong yao'y nagpasimulang ipinakilala ni Jesus sa kaniyang mga alagad, na kinakailangang siya'y pumaroon sa Jerusalem, at magbata ng maraming bagay sa matatanda at sa mga pangulong saserdote at sa mga eskriba, at siya'y patayin, at muling ibangon sa ikatlong araw” (Mateo 16:21).

Sinasabi ng The Applied New Testament Commentary,

Kakukumpisal lang ni Pedro na si Hesus ay ang Kristo, ang Mesias, ang Anak ng buhay na Diyos [Mark 8:29].

Ngunit hindi naintindihan ni [Pedro] kung ano ang ipinunta ni Kristo sa lupa. Nag-isip siya katulad ng ibang mga Hudyo, sa makatuwid, na si Kristo ay dumating upang maging isang haring lupa. Samakatuwid, noong sinabi ni Hesus na kailangan [Niyang] maghirap ng maraming bagay at… mamatay, hindi ito matanggap ni Pedro. Sinaway niya si Hesus sa pagsasabi ng bagay na iyon.
Sinabi rin ni Hesus na pagkatapos ng tatlong araw [Siya] ay babangong muli. Alam ni Hesus na, hindi lang Siya mamamatay, ngunit Siya na rin ay babangon mula sa kamatayan sa pangatlong araw. Hindi ito naintindihan ng mga disipolo

(isinalin mula sa isinulat ni Thomas Hale, The Applied New Testament Commentary, Kingsway Publications, 1996, pp. 260-261).

Ngunit dapat nating intindihin na.

“Si Cristo Jesus ay naparito sa sanglibutan upang iligtas ang mga makasalanan” (I Timoteo 1:15)

sa pamamagitan ng Kanyang kamatayn para sa ating mga kasalanan sa Krus, at sa pamamgitan ng Kanyang pagbubuhay ng muli, na nagbibigay sa atin ng buhay.
Hindi nagsalita si Hesus at ipinagtanggol ang Sarili noong Siya ay hinampas at ipinako dahil gaya ng sinabi Niya kay Pilato, “Ako'y ipinanganak dahil dito, dahil dito ako naparito sa sanglibutan” (Juan 18:37).

III. Pangatlo, ano ang sinasbi ng teksto sa atin tungkol sa tahimik na paghihirap ni Hesus?

“Siya'y napighati, gayon man nang siya'y dinalamhati ay hindi nagbuka ng kaniyang bibig” (Isaias 53:7).

Maari ng magsiupo.
Siya'y napighati.” Sinabi ni Dr. Young na ito ay maisasalin na, “[Pinabayaan] niya ang sariling mapighati.” “Sa pagiging pighati siya ay kusang – loob na naghihirap…
Walang pagtatanggol sa sarili o protesta ang lumabas sa kanyang bibig. Hindi maaring mabasa ng sinuman ang [hulang ito] ng walang pag-iisip ng katuparan, noong bago ng hatol ni Pilato ang tunay na Lingkod ay hindi sumagot ni isang salita.
‘Noong siya ay nilait, nilait siyang muli’ [Noong siya ay naghirap hindi siya nagtangka]”

(isinalin mula sa isinulat ni Edward J. Young, Ph.D., The Book of Isaiah, Eerdmans, 1972, volume 3, pp. 348-349).

“Nang magkagayo'y sinabi sa kaniya ni Pilato, Hindi mo baga naririnig kung gaano karaming bagay ang kanilang sinasaksihang laban sa iyo? At hindi siya sinagot niya, ng kahit isang salita man lamang: ano pa't nanggilalas na mainam ang gobernador [ay nagulat ng matindi]” (Mateo 27:13-14).

“At isinakdal siya sa maraming bagay ng mga pangulong saserdote.
At muling tinanong siya ni Pilato, na sinasabi, Hindi ka sumasagot ng anoman?
tingnan mo kung gaano karaming bagay ang kanilang isinasakdal laban sa iyo.
Datapuwa't si Jesus ay hindi na sumagot ng anoman; ano pa't nanggilalas si Pilato [ay nagulat at namangha]” (Marcos 15:3-5).


“Siya'y napighati, gayon man nang siya'y dinalamhati ay hindi nagbuka ng kaniyang bibig; gaya ng kordero na dinadala sa patayan, at gaya ng tupang nasa harap ng mga manggugupit sa kaniya ay pipi, gayon ma'y hindi niya binuka ang kaniyang bibig” (Isaias 53:7).

Si Kristo ay kinumpara sa isang tupa. Sa Matandang Tipan, nagdala ang mga kalalakihan ng mga tupa upang katayin para iaalay sa Diyos.
Upang maihanda ang isang tupa para sa pag-aalay kailangang kulasin ito, ginugupit ang lahat ng lana. Ang tupa ay nakatayong tahimik habang ito ay kinukulasan.
Gaya ng pang-alay na tupa ay tahimik noong ito ay kinulas at kinatay, “gayon ma’y hindi niya binuka ang kaniyang bibig” (Isaias 53:7).

Kimupara rin ni Juan Bautista si Hesus sa isang pang-alay na tupa noong sinabi niyang,
“Narito, ang Cordero ng Dios, na nagaalis ng kasalanan ng sanglibutan!” (Juan 1:29).

Kapag lumapit ka kay Hesus sa pananampalataya, ang Kanyang alay sa Krus ang nagbabayad sa lahat ng iyong mga kasalanan, at ikaw ay tatayo ng walang sala sa harap ng Diyos.
Ang sala mo ay naalis sa pamamagitan ng Kanyang pagkamtay sa Krus.

Si David Brainerd, ang tanyag na misyonaryo sa mga American Indian, ay ipinahayag ang katotohanang ito sa lahat nga dako ng kanyang pangangasiwa.
Habang nangaral siya sa mga Indian, sinabi niya, “Hindi ako kailanman nakalayo mula kay Hesus at Siyang ipinako. Natuklasan ko na minsan na ang mga taong ito ay kinapitan ng dakilang…kahulugan ng alay ni Kristo sa ating pakandili, hindi ko kinailangang bigyan sila ng maraming tagubilin tungkol sa pagbabago ng kanilang asal”

(isinalin mula sa isinulat ni Paul Lee Tan, Th.D., Encyclopedia of 7,700 Illustrations, Assurance Publishers, 1979, p. 238).

Alam ko na iyan ay totoo rin ngayon. Minsang makita mo na
“Si Cristo ay namatay dahil sa ating mga kasalanan, ayon sa mga kasulatan” (I Mga Taga Corinto 15:3),
at minsang ikaw ay makakuha ng kapitan sa ipinako at bumangong Tagapagligtas sa pananampalataya, ikaw ay isang Kristyano. Ang natititra ay medyo madali ng maipaliwanag at maintindihan. Kumuha ka ng kapitan kay Kristo sa pamamgitan ng pananampalataya at ikaw ay maliligtas!

Habang siya ay namamatay, sinabi ni Spurgeon na, “Ang teyolohia ko ay mahahanap sa apat na maliliit na salita –

‘Si Hesus ay namatay para sa akin.’ Hindi ko sinasabing ito lang ang lahat na ipangangaral ko kung ako ay maibabangong muli, ngunit ito ay higit pa sa sapat na ikamatay.
Si Hesus ay namatay para sa akin” (isinalin mula sa Tan, ibid.)
Masasabi mo ba iyan?

Kung hindi, makalalapit ka na ba sa bumangong Tagapagligtas at magtiwala sa Kanya ngayong gabi?
Masasabi mo bang,
“Si Hesus ay namatay para sa akin, at lumalapit ako sa Kanya para sa lubos na kaligtasan sa Kanyang Dugo at katuwiran”?
Naway itupad ka ng Diyos ng simpleng pananamapalataya upang magawa ito ngayong gabi! Amen.


At maari kaya ito na ako’y makatamo
Ng isang hangarin sa dugo ng Tagapagligtas?
Namatay Siya para sa akin, na nagsanhi ng Kanyang kirot?
Para sa akin, na Siyang kamatayan ang humabol?
Nakamamanghang pag-ibig! Papano kaya ito,
Na ang, aking Diyos, ay mamatay para sa akin?
Nakamamanghang pag-ibig! Papano kaya ito,
Na ang, aking Diyos, ay mamatay para sa akin?

(“At Maari Kaya Ito” isinalin mula sa “And Can It Be?” ni Charles Wesley, 1707-1788).

ANG KATAHIMIKAN NG TUPA
ni Dr. R. L. Hymers, Jr.

¿por qué este hombre Jesús no se defendió ante aquellos que lo torturaban y mataban?




“Angustiado él, y afligido, no abrió su boca; como cordero fue llevado al matadero; y como oveja delante de sus trasquiladores, enmudeció, y no abrió su boca” (Isaías 53:7).


Siempre inspira oír las últimas palabras de los mártires.

Nos alza el corazón oír sus palabras al morir.

Policarpio era un predicador a principios del siglo dos. En Español se llama Policarpio, pero en Latín es Polycarpus. Policarpio había sido estudiante del Apóstol Juan.

Un día compareció ante un juez pagano que le dijo:

“Ya eres anciano.
No es necesario que mueras...Haz juramento y te dejaré ir.

¿Qué tiene de malo decir:
“Dios Cesar,” y ofrecer incienso? Solamente tienes que jurar por Cesar y te dejaré ir. Niega a Cristo y vivirás.”

Polycarpus le contestó:
“Le he servido ochenta y seis años, y nunca me ha hecho mal.
¿Cómo habré de blasfemar a mi Rey que me salvó?”

El juez le dijo:
“Entonces te quemaré.”

Polycarpus contestó:
“El fuego con el que amenazas arde solo una hora y se apaga.
¿No conoces el fuego del juicio venidero y el castigo eterno preparado para los impíos?
¿Pero, por qué tardas? Haz lo que quieras.”

Allí mismo el procónsul envió a un anunciante a la arena a proclamar a voces a la multitud, “¡Policarpio ha confesado ser Cristiano!”

“¡Quémenlo vivo!” gritó la multitud pagana.

Prepararon el fuego.

El ejecutor se acercó a Policarpio a clavarlo a la estaca.

La victima dijo calmadamente:

“Déjame como estoy. Aquel que me permitirá aguantar el fuego me capacitará a no moverme, aun sin el seguro de los clavos.”

Luego el predicador alzó su voz en oración, alabando a Dios por haberlo “hallado digno de morir.”
El fuego fue encendido y lo lamió una llama de fuego.
Cuando su cuerpo no cayó en las llamas, un ejecutor lo traspasó con una lanza.
Así terminó la vida de Policarpio, pastor en Esmirna y estudiante del Apóstol Juan

(vea James C. Hefley, Heroes of the Faith, Moody Press, 1963, pp. 12-14).

¡Sin embargo el Señor Jesucristo no lo hizo cuando fue amenazado con tortura y muerte!
Sí, Él había hablado al sumo sacerdote.
Sí, había hablado con el gobernador Romano, Poncio Pilato.
Pero cuando llegó la hora de que lo flagelaran casi hasta la muerte y lo clavara a la Cruz, las palabras del profeta Isaías describen el hecho maravilloso de que ¡Él se quedó callado!

“Angustiado él, y afligido, no abrió su boca; como cordero fue llevado al matadero; y como oveja delante de sus trasquiladores, enmudeció, y no abrió su boca” (Isaías 53:7).
¡No dijo una sola palabra al ser golpeado!
Veamos nuestro texto y bebamos mucho de él al pensar en tres preguntas y al responderlas.
I. Primero, ¿Quien era este hombre llamado Jesús?

¿De quién hablaba el profeta, diciendo,
“Angustiado él, y afligido, no abrió su boca...”? (Isaías 53:7).

¡La Biblia nos dice que Él era el Señor de gloria, la Segunda Persona de la Santa Trinidad, Dios el Hijo en carne humana! ¡Nunca debemos pensar que Jesús es solamente un maestro humano o profeta! Él no nos dio lugar para pensar de Él en dichos términos, porque Él dijo,
“Yo y el Padre uno somos” (Juan 10:30).

Otra vez Jesús dijo,

“Yo soy la resurrección y la vida; el que cree en mí, aunque esté muerto, vivirá” (Juan 11:25).
¡Si algún otro hombre hubiese dicho esas cosas diríamos que estaba engañado, endemoniado, o en delirio!
Pero cuando Jesús dijo que Él y Dios el Padre son uno, y cuando Él dijo:
“Yo soy la resurrección y la vida” y palabras así, pausamos y aun los peores de nosotros nos preguntamos si Él, ¡después de todo, tiene la razón!

Aunque no siempre estoy de acuerdo con C. S. Lewis,
¿cómo podríamos no estar de acuerdo con su famosa declaración sobre Jesucristo?
C. S. Lewis dijo,
Estoy tratando de evitar que alguien diga la tontería que a menudo la gente dice de Él.
“Estoy dispuesto a aceptar a Jesús como un gran maestro moral, pero no acepto que diga ser Dios.” Esa es la cosa que no debemos decir.
Un hombre que siendo meramente hombre diga la clase de cosas que Jesús dijo no sería un gran maestro moral. Sería un lunático – igual que algún hombre que diga ser un huevo hervido – o si no sería un Diablo del infierno. Tú debes escoger. Este hombre era o es el Hijo de Dios:
o es un loco o algo peor.
Lo puedes descartar como necio, puedes escupirle y matarlo como demonio, o puedes caer a Sus pies y llamarlo Señor y Dios.
Mas no lo condescendamos con eso de que es un gran maestro humano. Él no nos ha dejado la opción. Él no quiso
(traducción literal C. S. Lewis, Ph.D., Mere Christianity, Harper Collins, 2001, pagina 52).
“Tú puedes escupirle y matarlo como demonio, o puedes caer a Sus pies y llamarlo Señor y Dios...Tú debes escoger.”

Jesús dijo,

“Yo soy el camino, y la verdad, y la vida; nadie viene al Padre, sino por mí” (Juan 14:6).

¡Ahí está! No puedes mezclar a Jesús con el Budismo o el Hinduismo simplemente porque Jesús “No nos ha dejado la opción. Él no quiso.” Cristo no nos dejó opciones. Él dijo: “Nadie viene al Padre sino por mí.” “Tú puedes escupirle y matarlo...o puedes caer a Sus pies y llamarlo Señor y Dios...Tú debes escoger.”

II. Segundo, ¿por qué este hombre Jesús no se defendió ante aquellosque lo torturaban y mataban?

¿Por qué
“Angustiado él, y afligido, no abrió su boca...”? (Isaías 53:7).

El gran científico Albert Einstein, pese a no ser Cristiano, dijo,

Nadie puede leer los [cuatro] Evangelios sin sentir la presencia de Jesús. Su personalidad palpita en cada palabra. Ningún mito está lleno de tal vida (traducción literal Albert Einstein, Ph.D., The Saturday Evening Post, Octubre 26, 1929).

¡Pero cuando lo flagelaron y crucificaron Él no dijo nada!
¿Por qué Cristo no se defendió ante aquellos que lo golpeaban y mataban?
Tal vez el filosofo ateo Francés Rousseau se acercó a la respuesta de esa pregunta cuando dijo,
Si Sócrates vivió y murió como filosofo, Jesús vivió y murió como Dios
(traducción literal de Jean-Jacques Rousseau, filosofo Francés, 1712-1778).

Jesús no se defendió porque Su propósito de venir a la tierra era sufrir y morir.
Un año antes de ser crucificado Él lo aclaró.

“Desde entonces [en adelante] comenzó Jesús a declarar a sus discípulos que le era necesario ir a Jerusalén y padecer mucho de los ancianos, de los principales sacerdotes y de los escribas; y ser muerto, y resucitar al tercer día” (Mateo 16:21).

El comentario The Applied New Testament Commentary dice,

Pedro recién confesaba que Jesús era el Cristo, el Mesías, el Hijo del Dios vivo [Marcos 8:29].
Mas [Pedro] aun no entendía lo que Cristo vino a hacer en la tierra. l pensaba igual que los otros Judíos, o sea, que Cristo había venido a ser un rey terrenal.
Por eso cuando Jesús le dijo que [Él] debía padecer muchas cosas y...ser matado, Pedro no lo aceptó. Él reprendió a Jesús por decir tal cosa. Jesús también dijo que [Él] resucitaría después de tres días.
Jesús no solamente sabía que moriría, sino que Él resucitaría el tercer día.
Los discípulos no entendían esto para nada.
(traducción literal de Thomas Hale, The Applied New Testament Commentary, Kingsway Publications, 1996, pp. 260-261).

Mas nosotros debemos entenderlo.

“Cristo Jesús vino al mundo para salvar a los pecadores” (I Timoteo 1:15)

por Su muerte por nuestros pecados en la Cruz, y por Su resurrección, la cual nos da vida. Jesús no se defendió cuando fue flagelado y crucificado porque, como le dijo a Pilato, “Yo para esto he nacido, y para esto he venido al mundo” (Juan 18:37).

III. Tercero, ¿qué nos dice el texto sobre el sufrimiento silencio de Jesús?

Por favor lea Isaías 53:7 una vez más.

“Angustiado él, y afligido, no abrió su boca; como cordero fue llevado al matadero; y como oveja delante de sus trasquiladores, enmudeció, y no abrió su boca” (Isaías 53:7).

“Angustiado él, y afligido.
” El Dr. Young dice que se puede traducir, “Él [permitió] ser afligido.” “Siendo afligido sufría voluntariamente...S
in defensa propia ni protesta que saliera de su boca.
Uno no puede leer [esta profecía] sin pensar en el cumplimiento, cuando ante el juicio de Pilato el verdadero Siervo no contestó una palabra.
‘Cuando le maldecían, no respondía con maldición’ [Cuando sufría no amenazaba]”
(traducción literal de Edward J. Young, Ph.D., The Book of Isaiah, Eerdmans, 1972, tomo 3, pp. 348-349).

“Pilato entonces le dijo:
¿No oyes cuántas cosas testifican contra ti?
Pero Jesús no le respondió ni una palabra; de tal manera que el gobernador se maravillaba mucho [estaba sorprendido en gran manera]” (Mateo 27:13-14).

“Y los principales sacerdotes le acusaban mucho.
Otra vez le preguntó Pilato, diciendo:
¿Nada respondes? Mira de cuántas cosas te acusan.
Mas Jesús ni aun con eso respondió; de modo que Pilato se maravillaba [estaba sorprendido y asombrado]” (Marcos 15:3-5).

“Angustiado él, y afligido, no abrió su boca; como cordero fue llevado al matadero; y como oveja delante de sus trasquiladores, enmudeció, y no abrió su boca” (Isaías 53:7).

Cristo es comparado a un cordero.
En el Antiguo Testamento, los hombres llevaban a las ovejas al matadero a ser sacrificio para Dios.
Para preparar la oveja para el sacrificio la trasquilan, cortándole toda la lana.
El cordero estaba callado al ser trasquilado.
Como la oveja de sacrificio estaba muda al ser trasquilada y matada, “no abrió su boca”
(Isaías 53:7).

Juan Bautista comparó a Jesús con un cordero para sacrificio cuando dijo,
“He aquí el Cordero de Dios, que quita el pecado del mundo” (Juan 1:29).

Cuando vienes a Jesús por fe,
Su sacrificio en la Cruz para por todo tu pecado,
y te pones delante de Dios sin culpa alguna.
Tu culpa es quitada por Su muerte en la Cruz.

David Brainerd, el misionero famoso a los Indios Americanos, proclamó esta verdad a través de todo su ministerio.
Al predicarle a los Indios, él dijo,
“Yo nunca me aparté de Jesús y de Él crucificado.
Me di cuenta de que una vez ellos atrapaban este grande...
significado del sacrificio de Cristo en nuestro lugar,
yo no tenía que darles tantas instrucciones acerca de cambiar su comportamiento”
(traducción literal de Paul Lee Tan, Th.D., Encyclopedia of 7,700 Illustrations, Assurance Publishers, 1979, pagina 238).

Yo sé que es cierto hoy también.
Una vez veas que
“Que Cristo murió por nuestros pecados, conforme a las Escrituras” (I Corintios 15:3),
y una vez alcances por fe al Salvador crucificado y resucitado, eres Cristiano.
El resto es comparativamente fácil de explicar y de entender.
¡Alcanza (toma) a Cristo por fe y eres salvo!

Al morir, Spurgeon dijo:
“Mi teología se halla en cuatro pequeñas palabras –
‘Jesús murió por mí.’ No digo que predicaría solo esto si me volviera a levantar, pero es más que suficiente para morir.
‘Jesús murió por mí’” (Tan, ibid.).
¿Puedes decir eso tú? Si no,
¿vendrás al Salvador resucitado y confiarás en Él esta noche?
Dirás, “Jesús murió por mí, y yo vengo a Él para salvación completa por Su Sangre y Su justicia”?
¡Que Dios te dé la fe simple para hacerlo esta noche! Amen.

Hino de Charles Wesley

¿Cómo fue que yo obtuve Un interés en la Sangre del Salvador?
Murió él por mí, que le causé Su dolor?
¿Por mí, quien hasta la muerte lo persiguió?
¡Grandioso amor!
¿Cómo es que fue, Que Tú, mi Dios, murieras por mí?
¡Grandioso amor!
¿Cómo es que fue, Que Tú, mi Dios, murieras por mí?
(traducción literal de “And Can It Be?” por Charles Wesley, 1707-1788).
EL SILENCIO DEL CORDERO
Un sermón predicado la Tarde del Día del Señor, 11 de Marzo de 2007
por Dr. R. L. Hymers, Jr.

Para de encubrir tus pecados. ¡No puedes hacerlo de todas maneras! ¡El ojo de Dios que todo lo ve ya conoce todo de tu pecado!



“¿Quién te enseñó que estabas desnudo?
¿Has comido del árbol de que yo te mandé no comieses?” (Genesis 3:11).

Hoy a menudo se nos dice que los problemas del hombre vienen de dos fuentes – del ambiente y por herencia.

El ambiente de ellos en el Huerto de Edén era perfecto.
Es cierto que Satanás estuvo allí, pero no estaban bajo la compulsión a escucharle.
Ellos no habían heredado la naturaleza pecaminosa.
Todavía no eran criaturas caídas.
El ambiente y la herencia no fueron la causa del pecado de ellos.
Ellos fueron tentados por Satanás y luego le desobedecieron a Dios voluntariamente.
De inmediato el paraíso en el que vivían se volvió para ellos en un terrible bosque oscuro.

Huyeron, por temor a Dios, a lo profundo de los árboles.
Pero no se pudieron ir lo suficientemente lejos para escaparse de la voz de Dios.

Ellos podían oírlo llamar:

“¿Dónde estás tú?” (Genesis 3:9).

La voz de Dios había alcanzado sus corazones.
Ellos habían oído Su voz antes, pero ahora sus corazónes estaban aterrorizados.

Dios los había encontrado.

Y Dios les hizo dos preguntas. Estas preguntas son las mismas que se les hace a los pecadores perdidos hoy.


Dios te las pregunta a ti ésta noche.

I. Primero, ¿quién te enseñó que estabas desnudo?


“Bueno,” dices tú, “Nunca me han dicho eso!”
Puedo darte los hechos básicos del Evangelio,

“Que Cristo murió por nuestros pecados, conforme a las Escrituras; y que fue sepultado, y que resucitó al tercer día, conforme a las Escrituras” (I Corintios 15:3-4).

Puedo predicar sobre esos grandes temas del Evangelio, y lo hago. Sin embargo el mensaje del Evangelio no te conmoverá hasta enfrentar la pregunta,
“¿Quién te enseñó que estabas desnudo?” (Genesis 3:11).

No fue la serpiente quien les dijo eso.

Satanás nunca le dice al pecador que está perdido.
Satanás le dice a los pecadores que duerman.
Es él quien te dice que eres bueno lo suficiente del modo en que estás.
Es él quien te dice que no estás en peligro.
Es él quien dice que Dios no te castigará.
Es él quien dice que no habrá día de juicio.
Es él quien “...cegó el entendimiento de los incrédulos” (II Corintios 4:4).
Él es “La serpiente antigua, que se llama diablo y Satanás, el cual engaña al mundo entero” (Apocalipsis 12:9).
Hoy día es muy común oír a la gente decir que es Satanás quien te hace sentirte culpable.
¡Qué gran engaño es ese!
¿Por qué haría Satanás eso?
Si él hiciera eso estaría operando contra sí mismo.
No, no es Satanás el que hace que el pecador perdido sienta su culpa.
Esa es la obra del Espíritu de Dios.
“Y cuando él venga, convencerá al mundo de pecado…” (Juan 16:8).
Es el Espíritu de Dios quien le dice a los hombres perdidos que son pecaminosos, y que están desnudos ante los ojos de Dios.
Hasta que el Espíritu Santo te muestre tu desnudez ante los ojos de Dios, no sabrás
“...que tú eres un desventurado, miserable, pobre, ciego y desnudo” (Apocalipsis 3:17).
“¿Quién te enseñó que estabas desnudo?” (Genesis 3:11).
Claro, fue el Espíritu de Dios quien se los dijo.
Es lo mismo hoy.
Eso jamás ha cambiado.
Tú jamás verás la necesidad de que Jesús cubra tus pecados con Su propia Sangre hasta que el Espíritu Santo te muestre tu desnudez a la vista de Dios.
Jamás verás por qué la Biblia dice,
“Bienaventurados aquellos… cuyos pecados son cubiertos” (Romanos 4:7)
a menos que el Espíritu Santo te muestre primero que eres “ciego y desnudo” (Apocalipsis 3:17).
II. Segundo, ¿has roto los mandamientos de Dios?

“Y Dios le dijo: ¿Quién te enseñó que estabas desnudo?
¿Has comido del árbol de que yo te mandé no comieses?” (Genesis 3:11).
¿Has “comido del árbol” de que “yo te mandé que no comieses?”
Eso es lo que Dios te está diciendo a tí esta noche.
¿Has roto mis mandamientos?
¿Has roto alguna de mis leyes?
¿Eres un pecador?
¿Hay pecado contra Dios en tu corazón y mente?
¿Hay pecados escondidos dentro de tí?
“Examíname, oh Dios, y conoce mi corazón;
Pruébame y conoce mis pensamientos;
Y ve si hay en mí camino de perversidad…” (Salmo 139:23-24).

Y si orases esa oración de David, ¿podrías decir,
“No, no hay camino de perversidad en mí”?
¿Podrías decirle a Dios esas palabras honestamente?
“¿Has comido del árbol de que yo te mandé no comieses?” (Genesis 3:11).
Lutero dijo,
Aquí Dios tocó la conciencia de Adán con un aguijón afilado.
Él como que le dijo, “No te avergonzaste por estar desnudo.
Ni te espantó mi voz. Pero tu conciencia te acusó”...
Entonces, presionado por Dios, Adán se halló a sí mismo en los terrores de la muerte y del infierno...
Así, ahora tenía que oír de la boca del Señor los pensamientos mismos que estaban en su mente
(traducción literal de Martin Luther, Th.D., Luther’s Commentary on Genesis, Zondervan Publishing House, reimpreso en 1958, tomo I, p. 76).
Matthew Henry dijo,
Al comer el fruto prohibido, hemos ofendido a un Dios grande y lleno de gracia,
roto una ley justa...
y perjudicado nuestras propias almas preciosas perdiendo el favor de Dios y nos expusimos a su ira y maldición.
(traducción literal de Matthew Henry’s Commentary on the Whole Bible, Hendrickson Publishers, reimpreso en 1991, tomo I, p. 23).

“¿Quién te enseñó que estabas desnudo?
¿Has comido del árbol de que yo te mandé no comieses?”
¿Por qué hizo Dios esas preguntas?
No fue para aprender lo que ellos hicieron.
El ojo de Dios que todo lo ve ya sabía que ellos habían pecado.
Dios hizo esas preguntas para probar sus conciencias, para punzarlos, para conmoverlos a reconocer su pecado.
Mas ellos no lo hicieron.
Ellos solamente trataron de justificarse a sí mismos, de culpar a alguien más.
El Dr. Henry M. Morris dijo, “Por eso, el Señor no tuvo otra alternativa más que iniciar el castigo” (traducción literal de Henry M. Morris, Ph.D., The Genesis Record, Baker Book House, edición de 1986, p. 117).
Este es un retrato de lo que te sucederá a ti si sigues haciendo excusas por tu pecado.

“Si encubrí como hombre mis transgresiones, Escondiendo en mi seno [corazón] mi iniquidad” (Job 31:33),

¿Qué te sucederá a tí?
Entonces tú habrás de “…Llora[r] y aulla[r] por las miserias que os vendrán” (Santiago 5:1).
Serás arrastrado ante el trono de Dios en el Ultimo Juicio.
Estarás “de pie ante Dios; y los libros [serán] abiertos...y [serán] juzgados los muertos por las cosas que estaban escritas en los libros, según sus obras” (Apocalipsis 20:12).
Dr. John R. Rice dijo,
Eso es, el archivo del [pecador] del hombre “y fueron juzgados los muertos por las cosas que estaban escritas en los libros”...[Dios] mantiene un archivo de todos los [pecados] del hombre, y de todos los pensamientos y sentimientos por los que actuan...
Allí no hay misericordia.
No se dice nada del perdón, de la gracia de Dios, de la expiación.
Todas esas cosas fueron despreciadas y ahora solamente se aplica el justo juicio.
La gente va al Infierno porque debe.
Se merecen el Infierno...
“No os engañéis; Dios no puede ser burlado: pues todo lo que el hombre sembrare, eso también segará” (Gálatas 6:7)...
El pecado se tiene que pagar.
Aquellos que rechazan el sacrificio de Cristo tienen que pagar su propia deuda de pecado eterno...no perdonado...
Uno que quiere hacer maldad o la haría [si tuviese la oportunidad] o si no temiera ser descubierto, es culpable de ese pecado en su corazón.
¡Oh, los pecados [del corazón] serán leídos de los libros del archivo de Dios aquel día terrible!
(Traducción literal de John R. Rice, D.D., Behold, He Cometh, Sword of the Lord Publishers, 1977, páginas 304-305).

“en el día en que Dios juzgará...los secretos de los hombres” (Romanos 2:16).

¡Oh, el Día del Juicio viene!
Los libros de Dios serán abiertos.
Todos tus pecados secretos serán leídos de los libros de Dios.
Nada quedará escondido.
Todos los pecados de tu corazón y de tu vida se leerán de los libros de Dios, y el archivo perfecto de tus pecados te condenará.
Entonces Cristo te dirá,

“Apartaos de mí, malditos, al fuego eterno” (Mateo 25:41).

Oh, te exhorto,
te ruego,
te suplico que pienses sobre la “horrenda expectación de juicio,
y de hervor de fuego que ha de devorar a los adversarios” (Hebreos 10:27).

Oh, ¡ya no seas adversario, enemigo de Dios Todopoderoso!
Recuerda que “El que encubre sus pecados no prosperará; Mas el que los confiesa y se aparta alcanzará misericordia” (Proverbios 28:13).

Confiesale tu pecado a Dios como lo hizo David, cuando dijo, “Porque yo reconozco mis rebeliones, Y mi pecado está siempre delante de mí” (Salmo 51:3).

“El que encubre sus pecados no prosperará; Mas el que los confiesa y se aparta alcanzará misericordia” (Proverbios 28:13).

Para de encubrir tus pecados.
¡No puedes hacerlo de todas maneras!
¡El ojo de Dios que todo lo ve ya conoce todo de tu pecado!
Todo pecado que has cometido está grabado en los libros de Dios y te condenará en el Ultimo Juicio.
¡Apresurate, hombre, mientras todavía hay tiempo!
¡Confiesa tus pecados antes de que sea demasiado tarde!
La Biblia dice que tienes que ser “justificado en su [de Jesús] sangre.” Tú debes “por él [ser] salvo de la ira” (Romanos 5:9).

“Y Dios le dijo: ¿Quién te enseñó que estabas desnudo?
¿Has comido del árbol de que yo te mandé no comieses?” (Genesis 3:11).

EL BOSQUEJO DE DOS PREGUNTAS QUE ESCUDRIÑAN EL ALMA
por Dr. R. L. Hymers, Jr.

El silencio es sabio...


"Seamos mansos y humildes de corazón como lo fue el Salvador...


Es difícil ser manso cuando uno es falsamente acusado,
ser manso cuando uno es duramente interrogado,
ser manso cuando un astuto adversario está a la caza,
ser manso cuando uno se duele bajo un atroz golpe que fue una afrenta para una corte de justicia.

Ustedes han oído hablar de la paciencia de Job,

pero aquella empalidece ante la paciencia de Jesús.


Admiren Su paciencia, pero no se contenten con la admiración;
imiten Su ejemplo... y sigan cada trazo.


Oh Espíritu de Dios,
aun teniendo a Cristo como un ejemplo,
no aprenderemos la mansedumbre a menos que Tú nos enseñes;
y aun teniéndote a Ti como un maestro,
no la aprenderemos a menos que tomemos Su yugo sobre nosotros y aprendamos de Él;
pues es únicamente a Sus pies,

y bajo Tu unción divina que nos volveremos mansos y humildes de corazón,
y hallaremos descanso para nuestras almas. "
"El Señor permanece callado; como oveja delante de Sus trasquiladores, enmudeció, y no abrió Su boca; y yo supongo que la razón fue en parte para cumplir la profecía, y, en parte, porque la grandiosidad de Su alma no se podía rebajar a contender con mentirosos, y sobre todo, porque Su inocencia no necesitaba ninguna defensa...

"Si las palabras no pueden ayudar, entonces, en verdad, el silencio es sabio...

Cuando la mente es torturada con una falsedad maliciosa, y el hombre entero es sacudido por dolores y aflicciones, es bueno que se nos recuerden las consolaciones de Dios."

"La elocuencia es difícil de adquirir, pero el silencio es mucho más difícil de practicar. Un hombre puede aprender más rápido a hablar bien que a no hablar del todo.

Tenemos tanta prisa por vindicar nuestra propia causa que la dañamos con un lenguaje irreflexivo:

si fuéramos calmados, benevolentes, tranquilos, pacientes como lo fue el Salvador, nuestro sendero a la victoria sería mucho más fácil. "

"Observen, además, la armadura que cubría a Cristo:

Vean el escudo invulnerable de Su santidad.

Su vida era tal que la calumnia no podía fraguar una acusación en contra Suya que durara lo suficiente para poder ser repetida.

Los cargos eran tan frágiles que, como burbujas, se desvanecían tan pronto como veían la luz. Los enemigos de nuestro Señor estaban totalmente desconcertados.

Ellos lanzaban sus dardos contra Él, y como si cayesen sobre un escudo de ardiente diamante, cada flecha era quebrada y consumida.


Aprendamos también esta otra lección:

Que habremos de ser tergiversados.

Podemos contar con que, para oídos hostiles, nuestras palabras tendrán otros significados que el que nos proponíamos darles; podemos esperar que cuando enseñamos una cosa que es verdadera, ellos inventarán que hemos expresado otra cosa que es falsa; pero no debemos sobrecogernos por esta prueba de fuego como si fuese algo extraño.


Nuestro Señor y Maestro la ha soportado y los siervos no han de escaparse de ella. Por tanto, soporten la aspereza como buenos soldados de Jesucristo, y no tengan miedo. En medio del estrépito de estas mentiras y perjurios, oigo el silbo apacible y delicado de una verdad sumamente preciosa, pues a semejanza de cuando Jesús estuvo ante el tribunal por nosotros, y ellos no podían lograr que alguna acusación prevaleciera contra Él, así cuando estemos en Él en el último gran día, lavados en Su sangre y cubiertos con Su justicia, nosotros también seremos absueltos.


"¿Quién acusará a los escogidos de Dios?"

Si Satanás se presentara como el acusador de los hermanos, será recibido por la voz:


"Jehová te reprenda, oh Satanás; Jehová que ha escogido a Jerusalén te reprenda. ¿No es éste un tizón arrebatado del incendio?"


Sí, amados, nosotros también seremos absueltos de la calumnia.
Entonces los justos resplandecerán como el sol en el reino de su Padre.
La gloriosa justicia de Aquel, que fue falsamente acusado, librará a los santos y toda iniquidad cerrará su boca. "


Cuando el sumo sacerdote le preguntó:
"¿Eres tú el Cristo, el Hijo del Bendito?", cuán clara y franca fue la respuesta del Señor. Aunque Él sabía que esto le acarrearía Su muerte, dio testimonio de una buena confesión. Él claramente dijo: "Yo soy", y luego agregó a esa declaración: "y veréis al Hijo del Hombre", -y de esta manera expone Su humanidad así como Su deidad- "sentado a la diestra del poder de Dios, y viniendo en las nubes del cielo."
¡Qué fe tan majestuosa! Es maravilloso pensar que estuviera tan calmado como para confrontar a los que se burlaban de Él, y reivindicar Su gloria cuando se encontraba sumido en las profundidades de la vergüenza.
Fue como si dijera: "ustedes están fungiendo como mis jueces, pero pronto Yo los estaré juzgando a ustedes: les parezco un insignificante campesino, pero Yo soy el Hijo del Bendito; ustedes creen que me aplastarán, pero nunca lo harán; pues muy pronto me sentaré a la diestra del poder de Dios, y vendré en las nubes del cielo."
Él habló audazmente, como era lo apropiado.
Yo admiro la mansedumbre que podía estar callada,
y admiro la mansedumbre que podía hablar suavemente,
pero admiro todavía más la mansedumbre que podía hablar con valentía,
pero que seguía siendo mansa.
De alguna manera u otra, cuando nosotros respondemos al valor, dejamos entrar a la dureza por la misma puerta, o si dejamos fuera nuestra ira, somos propensos a olvidar nuestra firmeza. Jesús nunca elimina una virtud para dejar espacio a otra. Su carácter es completo, íntegro, perfecto, de cualquier manera que lo veamos. Y seguramente, hermanos, esto debe haber traído otro dulce consuelo para el corazón de nuestro divino Maestro.
Mientras se dolía bajo ese duro golpe, mientras se retorcía bajo esas inmundas acusaciones, mientras soportaba tal contradicción de pecadores en contra Suya, debe haberse sentido satisfecho internamente en la conciencia de Su condición de Hijo y Su poder, y ante la perspectiva de Su gloria y triunfo. Un manantial de agua brota de dentro de Su alma cuando ve por anticipado que se sentará a la diestra de Dios, y que juzgará a los vivos y a los muertos, y que vindicará a Sus redimidos.
Ante el tribunal, el prisionero ha afirmado que Él es el Hijo de Dios.
¿Cuál es el problema?
¿Acaso no puede decir la verdad?
Si es verdad, Él no ha de ser condenado, sino adorado.
La justicia requiere que se haga un interrogatorio para verificar si es el Cristo, el Hijo del Bendito, o no. Él ha reclamado ser el Mesías. Muy bien, todos los que están en la corte, están esperando al Mesías; algunos de ellos esperan que aparezca muy pronto.
¿No podría ser este el enviado del Señor?
Que se haga un interrogatorio en cuanto a sus argumentos.
¿Cuál es su linaje?
¿Dónde nació?
¿Lo ha confirmado alguno de los profetas?
¿Ha obrado milagros?
Algunas de esas preguntas son debidas a cualquier hombre cuya vida esté en juego.
No pueden condenar a muerte justamente a un hombre sin un examen que se adentre en la verdad de su defensa, pues podría resultar que sus pronunciamientos fueran correctos.
Pero no, ellos no quieren escuchar al hombre que odian, y su mera afirmación lo condena; es blasfemia, y ha de morir. Él afirma ser el Hijo de Dios.
Vamos, entonces, Caifás y el concilio, convoquen a testigos para la defensa. Pregunten si ojos ciegos han sido abiertos, y si los muertos han resucitado. Pregunten si Él ha obrado milagros tales como nadie obró en medio de Israel a lo largo de todos los tiempos.
¿Por qué no hacer esto?
Oh, no, por cárcel y por juicio Él ha de ser quitado, y Su generación, ¿quién la contará?
Entre menor sea el interrogatorio, más fácil será condenarlo injustamente.
Él ha dicho que Él es el Cristo y el Hijo de Dios, por lo tanto, es digno de muerte.
Ay, cuántos hay que condenan la doctrina de Cristo sin hacer las debidas investigaciones acerca de ella; y la condenan por los argumentos más triviales.
Vienen a oír un sermón, y tal vez encuentran fallas en los gestos del predicador, como si eso bastara para negar la verdad que él predica; o tal vez digan:
"esto es muy extraño; no podemos creerlo."
¿Por qué no? ¿Acaso las cosas extrañas no son algunas veces verdaderas, y no son muchas verdades sorpresivamente extrañas hasta que se familiarizan con ellas?
Estos hombres no quieren condescender a oír la demostración de la aseveración de Cristo:
no quieren hacer ninguna pregunta.
En esto, como los sacerdotes judíos, prácticamente gritan:
"¡Muera! ¡Muera!"
Él es condenado a muerte, y el sumo sacerdote rasga su vestidura. Yo no sé si llevaba en aquel momento las ropas con las que ministraba, pero sin duda llevaba algún traje peculiar a su oficio sacerdotal, y este es el que rasgó.
¡Oh, cuán significativo fue eso!
La casa de Aarón y la tribu de Leví rasgaron sus vestiduras, y el templo, en unas cuantas horas, rasgó su velo de arriba abajo:
pues los sacerdotes y el templo fueron igualmente abolidos.
Ellos lo desconocían, pero en todo lo que hacían había una significación singular:
esas vestiduras rasgadas eran un índice del hecho que ahora el sacerdocio aarónico había sido rasgado para siempre, y el grandioso sacerdocio de Melquisedec había entrado, pues el verdadero Melquisedec, en ese instante y en ese lugar, estaba delante de ellos en toda la majestad de Su paciencia.
Observen que todos concordaban; no había disidentes; ellos se habían cuidado, no lo dudo, de no dejar que Nicodemo y José de Arimatea supieran algo acerca de esta reunión suya.
La convocaron en la noche, y sólo la ensayaron muy temprano en la mañana, con el objeto de guardar su antigua ley rabínica que establecía que debían juzgar a los prisioneros cuando hubiera luz del día.
Ellos apresuraron el juicio, y cualquiera que pudiera haber hablado en contra de la sentencia sedienta de sangre, fue mantenido fuera del camino. L
a asamblea fue unánime. ¡Ay de la unanimidad de los corazones impíos en contra de Cristo! Es sorprendente que haya tales altercados entre los amigos de Cristo, y tal unidad entre Sus enemigos, cuando el punto es sentenciarlo a muerte.
Yo no he oído nunca de altercados entre los demonios, ni he leído nunca de sectas en el infierno: todos ellos son uno en su odio en contra de Cristo y de Dios. Pero aquí estamos divididos en secciones y partidos, y con frecuencia, estamos en guerra unos con otros.
Oh Señor de amor, perdónanos:
Rey de concordia, ven y reina sobre nosotros, y condúcenos a una perfecta unidad alrededor Tuyo.
Consideren EL ULTRAJE. Permítanme leer las palabras: "Algunos comenzaron a escupirle." "¡Comenzaron a escupirle!" Así fue expresado el menosprecio más efectivamente que por medio de palabras. Quédense pasmados, oh cielos, y sientan un horrible miedo. Su faz es la luz del universo, Su persona es la gloria del cielo, y ellos "¡Comenzaron a escupirle!" ¡Ay, mi Dios, que el hombre sea tan vil! Algunos fueron más lejos, y "comenzaron a cubrirle el rostro." Es una costumbre oriental cubrir el rostro de los condenados, como si no fueran aptos para ver la luz, ni aptos para contemplar a sus semejantes. Yo no sé si fue por esta razón, o como simple burla, que cubrieron Su rostro para que no pudieran verlo, y para que Él no pudiera verlos. Cómo podían de esta manera apagar al sol y tapar a la bienaventuranza. Luego, cuando todo era oscuridad para Él, comenzaron a decir: "Profetiza, ¿quién es el que te golpeó?" Entonces otro hizo lo mismo, y muchos fueron los crueles bofetones que propinaron a Su bendito rostro. Los escritores medievales se deleitaban en hablar acerca de los dientes que fueron quebrados, de las heridas en las mejillas, de la sangre que fluía, de la carne que fue golpeada y amoratada; pero nosotros no nos atrevemos a imaginarnos esto. La Escritura ha corrido un velo, y dejemos que allí se quede. Sin embargo, debe de haber sido un espectáculo horrible ver al Señor de gloria con Su rostro todo manchado con la maldita saliva de ellos y herido por sus crueles puños. Aquí el insulto y la crueldad se habían combinado:
el ridículo de Sus títulos proféticos y la deshonra de Su divina persona.
Nada fue considerado lo suficientemente malo. Inventaron toda la vergüenza y el escarnio que pudieron, y Él permaneció paciente allí, aunque un solo destello de Sus ojos los habría consumido en un momento. Hermanos, hermanas, esto es lo que nuestro pecado merecía.
¡Algo vergonzoso eres tú, oh pecado! ¡Tú mereces que te escupan!
Esto es lo que el pecado le está haciendo constantemente a Cristo.
Siempre que ustedes y yo pecamos, por decirlo así, escupimos Su rostro:
también tapamos Sus ojos tratando de olvidar que Él nos ve; y también le golpeamos siempre que transgredimos y afligimos Su Espíritu.
No hablemos de los crueles judíos: pensemos en nosotros, y hemos de ser humillados por ese pensamiento. Esto es lo que el mundo impío le está haciendo siempre a nuestro bendito Señor. Ellos también pretenden tapar Sus ojos que son la luz del mundo:
ellos también desprecian Su Evangelio, y lo escupen como algo totalmente desgastado y sin valor: ellos también desprecian a los miembros de Su cuerpo a través de Sus pobres santos afligidos que tienen que aguantar calumnias y ultrajes por Su amada causa. Y, sin embargo, por sobre todo esto, me parece ver una luz sumamente bendita. Cristo ha de ser escupido, pues Él ha tomado nuestro pecado:
Cristo ha de ser torturado, pues Él está ocupando nuestro lugar.
¿Quién habrá de ser el verdugo de todo este dolor?
¿Quién asumirá la tarea de avergonzar a Cristo?
Nuestra redención fue obrada de esta manera, pero ¿quién será el esclavo que ejecutará ese miserable trabajo?
Echen los racimos más ricos que las uvas de Escol; échenlos, pero ¿quién los hollará y extraerá laboriosamente el vino, el generoso mosto que alegra a Dios y al hombre?
Los pies serán los pies dispuestos de los propios enemigos de Cristo:
ellos extraerán de Él lo que nos redimirá y destruirá todo el mal.
Yo me regocijo de ver a Satanás vencido en su astucia,
y su malicia convertida en el instrumento de su propio trastorno.
Él piensa destruir a Cristo, y mediante ese acto, se destruye a sí mismo.
Él atrae el mal sobre su propia cabeza y cae en el hoyo que él ha cavado. Así, todo mal obrará siempre para bien del pueblo del Señor; sí, su mayor bien muy a menudo precederá de aquellos que amenazaban con su ruina, y que les provocaban la mayor angustia.
Tres días ha de sufrir el Cristo y morir y yacer en el sepulcro; pero después de eso, Él debe herir la cabeza de la serpiente y llevar cautiva la cautividad, y eso, por los medios del propio sufrimiento y vergüenza que Él está ahora soportando; de igual manera ocurrirá a Su cuerpo místico, y Satanás será herido bajo nuestros pies dentro de poco.
cuán prestos hemos de estar a soportar la calumnia y el ridículo por causa de Jesús.
No te encolerices, ni pienses que sea algo duro que la gente se burle de ti.
¿Quién eres tú, querido amigo?
¿Quién eres tú?
¿Qué podrías ser cuando eres comparado con Cristo?
Si le escupieron, ¿por qué no habrían de escupirte a ti?
Si lo abofetearon, ¿por qué no habrían de abofetearte a ti?
¿Acaso el Señor habrá de soportar toda la dureza?
¿Habrá de tener Él toda la amargura, y tú toda la dulzura?
¡Bonito soldado eres tú, que demandas una mejor suerte que tu Capitán!
A continuación, cuán sinceramente hemos de honrar a nuestro amado Señor.
Si los hombres estaban tan ávidos de avergonzarle, nosotros debemos ser diez veces más denodados en darle gloria.
¿Hay algo que pudiéramos hacer hoy por lo cual Él pudiera ser honrado?
Pongámonos a ejecutarlo.
¿Podemos hacer algún sacrificio?
¿Podemos realizar alguna tarea difícil que le glorifique?
No debemos deliberar, sino que hemos de hacerlo de inmediato con todo nuestro poder.
Hemos de ser creativos en los modos de glorificarlo a Él, así como Sus adversarios fueron ingeniosos en los métodos de Su vergüenza.
Finalmente, cuán seguramente y cuán dulcemente pueden, todos los que creen en Él, venir y descansar sus almas en Sus manos.
Ciertamente yo sé que quien sufrió esto, puesto que era verdaderamente el Hijo del Bendito, tiene la capacidad de salvarnos.
Tales aflicciones han de ser una plena expiación por nuestras transgresiones.
Gloria sea dada a Dios, porque esa saliva en Su rostro significa un rostro limpio y resplandeciente para mí.
Esas falsas acusaciones contra Su carácter significan que no hay condenación para mí.
Esa sentencia de muerte para Él, demuestra la certeza : "De cierto, de cierto os digo: El que cree en mí, tiene vida eterna."
Descansemos dulcemente en Jesús,
y si nuestra fe se ve agitada alguna vez,
vayamos a la sala de la casa de Caifás,
y veamos al Justo estando en el lugar de los injustos,
al Inmaculado soportando la condenación por los pecadores.
Juzguemos y condenemos cada pecado y cada duda en la sala del sumo sacerdote,
y salgamos gloriándonos porque el Cristo ha vencido por nosotros,
y ahora esperamos Su aparición con deleite.
Que Dios los bendiga, hermanos, por Cristo nuestro Señor.
Amén.
El Juicio de Nuestro Señor ante el Sanedrín
Un sermón predicado la mañana del Domingo 5 de Febrero, 1882.
por Charles Haddon Spurgeon

Corazones indiferentes - turbados em su indiferencia...


"Yo creo que, muy frecuentemente, muchos corazones indiferentes han sido grandemente afectados por los sufrimientos de Jesús:

han sido turbados en su indiferencia,
convencidos de su ingratitud,
apartados de su amor por el pecado,
y atraídos a Cristo al oír lo que soportó en lugar suyo.

Ningún imán puede atraer a los corazones humanos como la cruz de Cristo.
Sus heridas hacen que incluso corazones de piedra sangren.
Su afrenta avergüenza a la propia obstinación.

Los hombres no caen tan abundantemente frente al grandioso arco de Dios, como cuando sus flechas son remojadas con la sangre de Jesús.

Esos dardos que están armados con Sus agonías, causan heridas que nunca pueden ser curadas, excepto por Sus propias manos traspasadas.

Estas son las armas que matan al pecado y salvan al pecador, eliminando de un golpe tanto su confianza en sí mismo como su desesperación, y convirtiéndolo en un cautivo de ese conquistador cuya gloria es hacer libres a los hombres. "


"INTERROGATORIO PRELIMINAR DE NUESTRO BENDITO SEÑOR Y MAESTRO, REALIZADO POR EL SUMO SACERDOTE.

Ellos trajeron a nuestro Señor desde los linderos del huerto; y cuando lo trajeron, lo sujetaban firmemente, pues leemos:

"los hombres que custodiaban a Jesús."

Evidentemente estaban temerosos del prisionero, aun cuando lo tenían enteramente en su poder.

Él era toda benignidad y sumisión; pero la conciencia los acobardaba a todos ellos, y por eso tenían todo el cuidado que los cobardes emplean para retenerlo entre sus garras.
Como la corte no se había reunido en número suficiente para un interrogatorio general, el sumo sacerdote resolvió que ocuparía el tiempo interrogando personalmente a su prisionero.

Dio principio a su maligno ejercicio. El sumo sacerdote preguntó a Jesús cosas acerca de Sus discípulos.

No podemos decir cuáles fueron las preguntas, pero yo supongo que eran algo parecido a estas:

"¿Cómo es que te has rodeado de un grupo de hombres?
¿Qué hacían ellos contigo?
¿Qué era lo que te proponías lograr con ellos?
¿Quiénes eran ellos?
¿No eran un conjunto de fanáticos, hombres descontentos y listos para la sedición?"

Yo no sé cómo el astuto Caifás haría sus preguntas; pero el Salvador no dio respuesta a esta indagación particular.

¿Qué habría podido decir si hubiese intentado responder?

Ah, hermanos, ¿qué cosa buena habría podido decir de Sus discípulos? Podemos estar seguros de que no diría nada malo.

Pero podría haber dicho: "en lo concerniente a mis discípulos, uno de ellos me ha traicionado; tiene todavía en su mano el dinero de sangre que ustedes le dieron como mi precio. Otro de ellos, allá en el patio, antes de que cante el gallo, negará haberme conocido alguna vez, y añadirá juramentos y maldiciones a su negación: en cuanto a los demás, todos me han abandonado y huyeron."

Por lo tanto, nuestro Señor no dijo nada acerca de Sus discípulos, pues no se convertiría en acusador de los Suyos, a quienes vino, no a condenar, sino a justificar. "

Charles H. Spurgeon.

Un sermón predicado la mañana del Domingo 5 de Febrero, 1882
El Juicio de Nuestro Señor ante el Sanedrín

sexta-feira, 15 de fevereiro de 2008

Não Esmoreça soldado, lute até o fim , a batalha ainda não está ganha


Há muitos feridos...
Choram de angústia e de dor
Buscam por proteção e por paz...

Amigos que servem
Sua necessidade atende hoje
Não deixe o soldado ferido morrer...

Derrama o bálsamo...
E a ferida sarará...

Protege-o com teu manto de amor...
O pão partiremos sim!
Descanso lhes dará
E toda angústia sairá

Não deixe os fiéis soldados feridos...
morrer...

Seguindo sua ordem
Lutaram na frente para o Rei
e o forte inimigo puderam vencer...

Mas esse esforço satã intentou suas vidas matar
Não deixe o soldado ferido morrer...

Derrama o bálsamo...
E a ferida sarará...
Protege-o com teu manto de amor...

O pão partiremos sim
Descanso lhes dará
E toda angústia sairá

Não deixe os fiéis soldados feridos...
morrer...

Não podes olhar sem socorrer
o amor é mais forte e faz viver

Não podes deixar um soldado ferido... morrer
morrer..

Voz da Verdade - Soldado Ferido


Tenho sido incomodada por esta frases constantemente:
"Estão matando os meus eleitos"
Muitos estão desfalecendo diante das pressões, opressões e propostas deste mundo...
Ungidos estão entregando-se pois estão cansados de lutar contra os malignos de coração, os prepotentes, presunçosos, soberbos, blasfemos, ingratos, profanos, sem afeto natural, irreconciliáveis, materialistas, caluniadores, cruéis e sem amor para com os bons como o Ap. Paulo prevera que eles viriam.

Porém a quantidade deles ele não revelara ( rsrs)
Na convivência com estes, muitos estão cedendo pois os valores espirituais são por eles desqualificados, mas não deves esperar reconhecimento e apoio do mundo pois o homem natural não entende nada das coisas do espírito, porém servos que até então eram fortes e fiéis ao seu chamado, em quantidade cada vez maior estão se acovardando e estonteantes debandam para os valores do mundo...

Pois estão estafados e confusos, buscam apoio, a mínima compreensão que lhes é tolhida desde que optaram pelo caminho da renúncia e serviço, muitos estão voltando o seu coração para as inverdades impostas por este mundo ilusório e por todos os seus seguidores...


Mas falo a ti, Não perca a sua Fé...

Não se contamine...

Não deixe de priorizar Deus na sua vida...
Mantenha-o sim em primeiro lugar ainda que pareça loucura e falta de senso os envios que ele te dá, ainda que todos vacilantes cedam para o egocentrismo e queiram erguer na tua alma o "deus ventre" , a ele não te dobrarás...

É fácil você seguir seu caminho, fazer sua vida ...menosprezar seu chamado...afinal milhares fizeram isso estão aparentemente bem, pois ainda zombam de você, mostrando-lhe o prestígio adquirido...porém tudo isso é passageiro...

Deus vai te honrar, o errado não passou a ser certo não!

Lembre-se do remanescente, sim é uma pequena minoria que consegue erguer os olhos acima da 'pompa proposta pela babilônia' e enxergar o querer de Deus...são poucos os que não vão se contaminar...

Daniel
Sadraque
Mesaque
Abdenego
conta-se nos dedos aqueles que procuraram verdadeiramente servir a Deus e não a si...
mas a multidão se curvava e ainda impressionadas indagavam o porque da postura tão rígida daqueles jovens...assim foi também com Mardoqueu que mesmo ameaçado e denunciado não cedeu.

colocarás seu nome na lista...
ou seguirás com a multidão???

Eu já tenho minha resposta:
Ainda que eu tenha que seguir só, eu irei pelos teus altares , Senhor!


1Co 2:12 Ora, nós não temos recebido o espírito do mundo, e sim o Espírito que vem de Deus, para que conheçamos o que por Deus nos foi dado gratuitamente.
13 Disto também falamos, não em palavras ensinadas pela sabedoria humana, mas ensinadas pelo Espírito, conferindo coisas espirituais com espirituais.
14 Ora, o homem natural não aceita as coisas do Espírito de Deus, porque lhe são loucura; e não pode entendê-las, porque elas se discernem espiritualmente.

Então ainda que sejas desprezado, incompreendido, mal interpretado, prossiga pois Deus vai te honrar... Ele Vive para sempre.

I Coríntios 1:

26 Irmãos, reparai, pois, na vossa vocação; visto que não foram chamados muitos sábios segundo a carne, nem muitos poderosos, nem muitos de nobre nascimento;
27 pelo contrário, Deus escolheu as coisas loucas do mundo para envergonhar os sábios e escolheu as coisas fracas do mundo para envergonhar as fortes;
28 e Deus escolheu as coisas humildes do mundo, e as desprezadas, e aquelas que não são, para reduzir a nada as que são;
29 a fim de que ninguém se vanglorie na presença de Deus.
Boa sorte!

quinta-feira, 14 de fevereiro de 2008

Ka nga ata që sillen si një i pasur, por nuk kanë asgjë; përkundrazi ka nga ata që sillen si një i varfër, por kanë shumë pasuri.


Ari dhe argjendi juaj u ndryshkën, dhe ndryshku i tyre do të jetë një dëshmi kundër jush dhe do t'ju përpijë mishërat si zjarr; keni mbledhur thesare në ditët e fundit.
Ja, paga që u keni ngrënë puntorëve që ju korrën arat, po këlthet; dhe klithmat e atyre që korrën, arritën në vesh të Zotit të ushtrive.
Jetuat mbi tokë ndër qejfe dhe shkapërderdhje; i ushqyet zemrat tuaja si për ditë të të therurit.
Dënuat dhe vratë të drejtin: ai nuk ju kundërshtoi.
Tani, pra, vëllezër, jini të durueshëm deri në ardhjen e Zotit; shikoni si e pret me durim bujku frytin e çmuar të tokës, deri sa të marrë shiun e parë dhe të fundit.
Jini të durueshëm edhe ju dhe forconi zemrat tuaja, sepse ardhja e Zotit është afër.


Jakobit


të bëjnë të mira, të bëhen të pasur në vepra të mira, të jenë bujarë dhe të gatshëm për të dhënë,
duke mbledhur si thesar një themel të mirë për të ardhmen, për të arritur jetën e përjetshme.
Ruaj atë që të është besuar, duke u shmangur nga fjalët e kota dhe profane dhe nga kundërshtimet e asaj që quhet në mënyrë të rreme shkencë,




Mos mblidhni për vete thesare mbi tokë, ku i brejnë tenja dhe ndryshku, dhe ku vjedhësit shpërthejnë dhe vjedhin,
përkundrazi mblidhni për vete thesare në qiell, ku as tenja as ndryshku nuk prishin dhe ku vjedhësit nuk shpërthejnë dhe nuk vjedhin.


Pastaj u tha atyre: ''Kini kujdes dhe ruhuni nga kopracia, sepse jeta e njeriut nuk qëndron në mbushullinë e gjërave që zotëron''.
Dhe ai u tha atyre një shëmbëlltyrë: ''Tokat e një pasaniku dhanë të korra të bollshme;
dhe ai arsyetonte me vete duke thënë: "Ç'të bëj, sepse nuk kam vend ku t'i shtie të korrat e mia?".
Dhe tha: "Këtë do të bëj: do të shemb hambarët e mia dhe do t'i bëj më të mëdhenj, ku do të shtie të gjitha të korrat dhe pasuritë e tjera,
dhe pastaj do t'i them shpirtit tim: Shpirt, ti ke pasuri të shumta të shtëna për shumë vjet; pusho, ha, pi dhe gëzo".
Por Perëndia i tha: "O i pamend, po atë natë shpirtin tënd do të ta kërkojnë dhe ato që përgatite të kujt do të jenë?".
Kështu i ndodh atij që grumbullon thesare për vete dhe nuk është i pasur ndaj Perëndisë''.


假 作 富 足 的 , 却 一 无 所 有 ; 装 作 穷 乏 的 , 却 广 有 财 物 。


? ! 你 们 这 些 富 足 人 哪 , 应 当 哭 泣 、 号 啕 , 因 为 将 有 苦 难 临 到 你 们 身 上 。
你 们 的 财 物 坏 了 , 衣 服 也 被 虫 子 咬 了 。
你 们 的 金 银 都 长 了 ? ; 那 ? 要 证 明 你 们 的 不 是 , 又 要 吃 你 们 的 肉 , 如 同 火 烧 。 你 们 在 这 末 世 只 知 积 ? 钱 财 。
工 人 给 你 们 收 割 庄 稼 , 你 们 亏 欠 他 们 的 工 钱 , 这 工 钱 有 声 音 呼 叫 , 并 且 那 收 割 之 人 的 冤 声 已 经 入 了 万 军 之 主 的 耳 了 。
你 们 在 世 上 享 美 福 , 好 宴 乐 , 当 宰 杀 的 日 子 竟 娇 养 你 们 的 心 。
你 们 定 了 义 人 的 罪 , 把 他 杀 害 , 他 也 不 抵 挡 你 们 。


雅 各 書



你 要 嘱 咐 那 些 今 世 富 足 的 人 , 不 要 自 高 , 也 不 要 倚 靠 无 定 的 钱 财 ; 只 要 倚 靠 那 厚 赐 百 物 给 我 们 享 受 的 神 。
又 要 嘱 咐 他 们 行 善 , 在 好 事 上 富 足 , 甘 心 施 舍 , 乐 意 供 给 ( 或 作 : 体 贴 ) 人 ,
为 自 己 积 成 美 好 的 根 基 , 预 备 将 来 , 叫 他 们 持 定 那 真 正 的 生 命 。


奉 我 们 救 主 神 和 我 们 的 盼 望 基 督 耶 稣 之 命



不 要 为 自 己 积 ? 财 宝 在 地 上 ; 地 上 有 虫 子 咬 , 能 ? 坏 , 也 有 贼 挖 窟 窿 来 偷 。
只 要 积 ? 财 宝 在 天 上 ; 天 上 没 有 虫 子 咬 , 不 能 ? 坏 , 也 没 有 贼 挖 窟 窿 来 偷 。


於 是 对 众 人 说 : 你 们 要 谨 慎 自 守 , 免 去 一 切 的 贪 心 , 因 为 人 的 生 命 不 在 乎 家 道 丰 富 。
就 用 比 喻 对 他 们 说 : 有 一 个 财 主 田 产 丰 盛 ;
自 己 心 里 思 想 说 : 我 的 出 产 没 有 地 方 收 藏 , 怎 麽 办 呢 ?
又 说 : 我 要 这 麽 办 : 要 把 我 的 仓 房 拆 了 , 另 盖 更 大 的 , 在 那 里 好 收 藏 我 一 切 的 粮 食 和 财 物 ,
然 後 要 对 我 的 灵 魂 说 : 灵 魂 哪 , 你 有 许 多 财 物 积 存 , 可 作 多 年 的 费 用 , 只 管 安 安 逸 逸 的 吃 喝 快 乐 罢 !
神 却 对 他 说 : 无 知 的 人 哪 , 今 夜 必 要 你 的 灵 魂 ; 你 所 预 备 的 要 归 谁 呢 ?
凡 为 自 己 积 财 , 在 神 面 前 却 不 富 足 的 , 也 是 这 样 。